Best Bitter

Best Bitter Parametry Ekstrakt początkowy: 10.0 – 12.0 Blg Ekstrakt końcowy: 2.0 – 3.0 Blg Zawartość alkoholu: 3.8 – 4.6% obj. Goryczka: 30-50 IBU Barwa: 16-36 EBC Wygląd Barwa bursztynowa do miedzianej, klarowne. Piana biała, zwarta, ze względu na niski poziom wysycenia mało obfita, ale co najmniej średnio trwała. Aromat Balans słodowo-chmielowo-estrowy. Średnioniski do średniowysokiego aromat angielskich chmieli o charakterze ziemistym, kwiatowym, tytoniowym, pokrzywowym lub porzeczkowym (czarna porzeczka). Na średnim poziomie powinny być wyczuwalne aromaty typowe dla angielskich słodów jęczmiennych: tostowe, biszkoptowe, lekko prażone, które mogą, lecz nie muszą, uzupełniać niskie do średnioniskich aromaty karmelu, toffi lub orzechów. Estry o charakterze brzoskwiń, moreli, czerwonych jabłek, porzeczek lub jagód na poziomie średnioniskim. Dopuszczalny niski poziom diacetylu, poza tym profil czysty. Smak Balans gorzko-słodki. Dobrze zbalansowany, średnio intensywny smak łączący angielskie chmiele i słody oraz owocowe estry. Charakterystyka każdej z tych cech opisana została w akapicie dotyczącym aromatu. Wszystkie te trzy grupy smaków powinny ze sobą współgrać i tworzyć spójną całość. Ważną cechą tego stylu jest bowiem jest jego złożoność, przy braku wyraźnej dominanty jeśli chodzi o aromaty retronosowe. Goryczka dominować będzie nad słodyczą, która powinna być praktycznie nieobecna lub wyczuwalna na niskim poziomie. Finisz średnio długi, wytrawny, chmielowo-słodowy. Best Bitter – Opis Stylu (WKPD 2026) Goryczka Średnia do średniowysokiej, dominująca smak, chmielowa, gładka, może zalegać, ale nie długo. Odczucie w ustach Pełnia średnioniska do średniej, lekka tekstura nadająca piwu sesyjności. Wysycenie niskie do średnioniskiego w przypadku piw nalewanych tradycyjnie. Piwo butelkowe może być wysycone na poziomie średnioniskim do nawet średniowysokiego. Komentarz Angielskie codzienne piwo sesyjne. Nazywane także strong bitter lub best bitter. Powszechnie spotykane w pubach w całej Wielkiej Brytanii. Tradycyjnie leżakowane w beczkach (casks), z których następnie szynkowane jest przy użyciu ręcznej pompy, a nie wypychane dwutlenkiem węgla. Błędem jest nazywanie stylu „ESB” („extra special bitter”), ponieważ jest to zastrzeżona nazwa handlowa browaru Fullers. Słowo ale pochodzi z pragermańskiego słowa aluth i było jedynym słowem oznaczającym piwo na wyspach do początku XV w., kiedy to na masową skalę rozwinął się handel niderlandzkim i niemieckim “bier”. Od tego czasu ale nazywane były trunki słodowe (malt liqueur – ogólna nazwa wszystkich produktów fermentacji brzeczki słodowej) niechmielone, często słodkie i mało odfermentowane (por. old ale). Natomiast gorzkie i nachmielone malt liqueurs nazywane były beer. Taki podział utrzymał się do XVIII w., gdy używanie chmielu stało się powszechne w przypadku obu trunków, ponieważ zrozumiano, że poza nadaniem goryczki, posiada on także właściwości konserwujące piwo. Samo określenie jasne ale (pale ale) pojawiło się pierwszy raz prawdopodobnie w roku 1703, gdy rozpowszechniło się suszenie słodu koksem, co nadawało końcowemu produktowi jaśniejszego koloru niż miało to miejsce w przypadku wcześniejszych technologii. Surowce i technologia 2019-06-22: Przemysław Szczepańczyk - opracowanie opisu stylu (kompendiumpiwa.pl) 2023-11-04: Kacper Myśliński – edycja i poprawki 2023-11-05: Łukasz Wróblewski - recenzja Best Bitter – Opis Stylu (WKPD 2026) Dobrze zmodyfikowany Angielski słód pale ale stanowi większość zasypu. Uzupełniają go słody typu crystal, amber, cookie oraz karmelowe. Dobrą praktyką jest użycie maksymalnie 10% słodów specjalnych, co wniesie do piwa pożądane smaki i aromaty, ale utrzyma jego wysoką pijalność. Można także użyć niewielkiej ilości cukru, ziarna palonego, kukurydzy, pszenicy lub owsa. Angielskie odmiany chmielu o charakterze ziemistym, tytoniowym, ciemnych owoców i mięty. Angielskie drożdże produkujące wyraźne owocowe estry.

Wygląd

Bursztynowe, klarowne z trwałą, choć mało obfitą pianą.

Barwa bursztynowa do miedzianej, klarowne. Piana biała, zwarta, ze względu na niski poziom wysycenia mało obfita, ale co najmniej średnio trwała.

Aromat

Złożony balans angielskiego chmielu, biszkoptowego słodu i owocowych estrów.

Balans słodowo-chmielowo-estrowy. Angielskie chmiele (ziemiste, kwiatowe, tytoniowe, porzeczkowe) na poziomie średnioniskim do średniowysokiego. Słody jęczmienne (tostowe, biszkoptowe) z możliwym karmelem i toffi. Estry owocowe (brzoskwinie, jabłka) średnioniskie. Dopuszczalny niski diacetyl.

Smak

Harmonijne połączenie goryczki, słodowości i owocowości bez wyraźnej dominanty.

Dobrze zbalansowany, średnio intensywny smak łączący chmiele, słody i estry. Goryczka dominuje nad słodyczą. Finisz średnio długi, wytrawny, chmielowo-słodowy.

Goryczka

Wyraźna, gładka i dominująca goryczka chmielowa.

Średnia do średniowysokiej, dominująca smak, chmielowa, gładka, może zalegać, ale nie długo.

Odczucie w ustach

Lekka tekstura i wysoka sesyjność przy niskim nagazowaniu.

Pełnia średnioniska do średniej, lekka tekstura nadająca piwu sesyjności. Wysycenie niskie do średnioniskiego (tradycyjnie) lub do średniowysokiego (butelka).

Uwagi

Tradycyjne brytyjskie piwo sesyjne typu 'real ale'.

Angielskie codzienne piwo sesyjne, tradycyjnie serwowane z beczek (cask) za pomocą pompy ręcznej. Błędem jest nazywanie stylu „ESB”, co jest nazwą handlową browaru Fuller's.

Surowce

• Słody: Angielski słód pale ale, uzupełniony słodami crystal, amber, cookie oraz karmelowymi. Opcjonalnie cukier, ziarno palone, kukurydza, pszenica lub owies.
• Chmiele: Angielskie odmiany o charakterze ziemistym, tytoniowym, ciemnych owoców i mięty.
• Drożdże: Angielskie drożdże produkujące wyraźne owocowe estry.
• Woda: Brak szczegółowych danych w opisie, typowo dla stylu umiarkowanie siarczanowa.

Przykłady komercyjne

• Fuller's London Pride
• Adnams Southwold Bitter
• Timothy Taylor Landlord
• Coniston Bluebird Bitter