Imperial Baltic Porter

Wygląd

Ciemnobrązowa, brunatna, niemal czarna do czarnej. Częste brązowe lub bordowe,

rubinowo-czerwone refleksy. Piwo klarowne. Piana barwy od jasnobeżowej do brązowej.

Gęsta, drobno pęcherzykowa, niska do średniej, może być średnio trwała.

Aromat

Aromat bardzo złożony. Balans w stronę czystej słodowości, ale wyraźnie wsparty przez

nuty szlachetnego utlenienia i paloności. Średnie do wysokich, złożone aromaty słodowe:

karmelowe, palonego karmelu, herbatników, przypieczonej skórki chleba, pieczywa

razowego, ciemnego ciasta słodowego, orzechów, pumperniklu. Pożądane są średnio niskie

do wysokich nuty dojrzałych lub suszonych owoców, takich jak wiśnie, śliwki, czereśnie czy

rodzynki. Owocowość powinna pochodzić od słodu, utlenienia lub ich kombinacji, a nie

wynikać z pracy drożdży. Ewidentnie drożdżowa, owocowa estrowość, np. o charakterze

banana (octanu izoamylu) lub czerwonego jabłka (heksanianu etylu) jest wadą. W

najlepszych egzemplarzach utlenienie przejawia się również aromatami win wzmacnianych

(likierowych), takich jak sherry, porto czy madera, na poziomie od niskiego do średniego.

Nuty utlenione nie powinny dominować bukietu. Całość uzupełniają niskie do średnio

wysokich aromaty palonych słodów, przeważnie czekolady, czasami lukrecji lub lekko

kawowe. Niska do średniej, szlachetna nuta alkoholowa jest dopuszczalna, ale nie może

mieć charakteru rozpuszczalnikowego, ani fuzlowego (alkoholi wyższych). Aromat

chmielowy nieobecny.

Smak

Balans po stronie odsłodowej słodyczy kontrowanej w pewnym stopniu chmielową, paloną,

alkoholową goryczą. Średnio wysokie do wysokich, złożone smaki słodowe: karmelowe,

palonego karmelu, herbatników, przypieczonej skórki chleba, pieczywa razowego, ciemnego

ciasta słodowego, orzechów, pumperniklu. Pożądane są średnie do wysokich nuty

dojrzałych lub suszonych owoców, takich jak wiśnie, śliwki, czereśnie czy rodzynki.

Owocowość powinna pochodzić od słodu, utlenienia lub ich kombinacji, a nie wynikać z

pracy drożdży. Ewidentnie owocowa drożdżowa estrowość, o charakterze np. banana

(octanu izoamylu) lub czerwonego jabłka (heksanianu etylu) jest wadą. W najlepszych

egzemplarzach utlenienie przejawia się również smakami win wzmacnianych (likierowych),

takich jak sherry, porto czy madera, na poziomie od niskiego do średniego. Nuty utlenione

nie powinny dominować smaku. Całość uzupełniają niskie do średniowysokich posmaki

palonych słodów, czekolady, czasami lukrecji lub lekko kawowe. Nie powinny mieć one

jednak mocno palonego charakteru, popiołu czy spalenizny. Zwykle pojawia się niska do

średniej, szlachetna nuta alkoholowa ale nie może być nazbyt wyraźna, ani nie może mieć

charakteru rozpuszczalnikowego czy fuzlowego (alkoholi wyższych). Podwyższona

kwaśność jest niepożądana. Smak chmielowy nieobecny. Smak początkowo słodkawy, staje

się bardziej wytrawnym na finiszu, co zapobiega mdłym, wyklejającym odczuciom. Długi

posmak o słodowo-palonym charakterze. Dopuszczalne są portery zarówno o półsłodkim

jak i półwytrawnym finiszu.

Goryczka

Średnio niska do średniej, pochodząca zarówno od palonych słodów, chmielu, jak i alkoholu,

ten ostatni aspekt nie może być jednak dominujący. Goryczka nie powinna wychodzić na

pierwszy plan, a jedynie zapewniać kontrę dla słodowości i budować wytrawniejszy finisz.

Nie może być gryząca ani szorstka (taniczna).

Odczucie w ustach

Treściwość średnio wysoka do wysokiej. Piwo jest gładkie i nieco kremowe. Wysycenie od

niskiego do średniego. Może występować niskie do średniego alkoholowe rozgrzewanie, nie

powinno jednak dominować piwa, ani mieć charakteru rozpuszczalnikowego, lecz elegancki

charakter leżakowanego destylatu. Odczucia szorstkie, piekące lub ściągające są

niepożądane. Pomimo obecnej słodyczy piwo nie może być wyklejające.

Komentarz

Mocne, gęste, treściwe ciemne piwo, którego smak i aromat tworzy kombinacja bogatej

słodowości, nut suszonych owoców, powściągliwych akcentów palonych oraz nut

szlachetnego alkoholu. Od stoutów o podobnej mocy odróżnia je niższy poziom aromatów

pochodzących od słodów palonych, zazwyczaj pełniejsza paleta smaków słodowych oraz

czystszy, lagerowy profil. Imperialny porter bałtycki powstał jako rozwinięcie klasycznego

stylu porteru bałtyckiego. Nazwą nawiązuje do starej angielskiej terminologii, wg której

miano imperialnych otrzymywały najmocniejsze piwa. Porter imperialny jest zatem

mocniejszy i bardziej ekstraktywny od swojego protoplasty. Wyższy ekstrakt, a co za tym

idzie wyższa zawartość słodów w zasypie, skutkuje jeszcze bogatszą paletą smaków i

aromatów, niż w porterze. Piwo mocne, bardzo treściwe, esencjonalne i pełne nut

pochodzących od leżakowania, którego ten lager niewątpliwie wymaga. Piwo degustacyjne,

lekko rozgrzewające, predestynowane do niespiesznej kontemplacji.

Surowce i technologia

Bazę stanowi najczęściej słód monachijski lub wiedeński, czasami z domieszką słodu

pilzneńskiego. Stosuje się rozmaite słody karmelowe o dosyć szerokim spektrum barwy, a

także słody palone. Te drugie powinny być jednak używane z umiarem, najlepiej w wersji

pozbawionej łuski, aby uniknąć nachalnych smaków i aromatów palonych. Tradycyjne

chmiele kontynentalne, stosowane głównie na goryczkę. Drożdże dolnej fermentacji. Piwo

zyskuje dzięki długiemu leżakowaniu w optymalnych warunkach.