New Zealand Hazy IPA

W piwie niezbędne jest użycie tylko nowozelandzkich odmian chmielu.

Podczas zgłoszenia należy opisać jakie odmiany użyto w piwie.

Parametry

Ekstrakt początkowy: 14,5–18,0° Blg

Ekstrakt końcowy: 2,5–4,5° Blg

Zawartość alkoholu: 5,5–7,5 % obj.

Goryczka: 20–50 IBU

Barwa: 6–14 EBC

Wygląd

Barwa od słomkowej do złotej, czasami z pomarańczowym odcieniem. Mętne, często

nieprzejrzyste, ale dopuszczalne są także wersje lekko zamglone. Nie powinno być błotniste. Piana

biała lub w kolorze złamanej bieli, trwała, drobnopęcherzykowa, choć w mocniejszych wersjach

może szybciej opadać.

Aromat

Balans zdecydowanie w kierunku intensywnej owocowej chmielowości. Dominują owocowe

aromaty nowofalowych chmieli (przede wszystkim cytrusy, owoce tropikalne, winogrona i inne

typowe dla nowozelandzkiego chmielu) na poziomie od średnio wysokiego do wysokiego.

Dopuszczalne są także inne aromaty nowofalowych chmieli np. żywiczne, iglaste, kwiatowe ale nie

powinny one występować na pierwszym planie. Dominujący aromat cebulowy, czosnku,

szczypiorku jest niepożądany i jest wadą, może występować, ale nie może dominować profilu

chmielowego. Estry owocowe (raczej w kierunku żółtych owoców i cytrusów niż czerwonych

owoców) obecne maksymalnie na średnim poziomie i powinny współgrać z aromatem

chmielowym. Słodowość o charakterze białego pieczywa, zboża z możliwą nutą biszkoptów na

poziomie od niskiego do średnio niskiego. Brak karmelowości i tostowości. Aromat maślany

(diacetyl) lub kwaśny jest niewłaściwy. Może wystąpić alkoholowość do poziomu niskiego, ale

najlepsze egzemplarze będą pozbawione tej cechy.

Smak

W najlepszych przykładach odsłodowa słodycz kontrowania jest chmielowa goryczką, ale

dopuszczalna jest także nieznaczna przewaga słodyczy. Jej odczucie w dużym stopniu może być

budowane także przez słodkie smaki odchhmielowe i estrowe. Chmielowość jest wyczuwalna na

poziomie od średnio wysokiego do wysokiego i odzwierciedla cechy z aromatu (nuty cytrusowe,

białych owoców, winogron, licheei inne typowe dlanowozelandzkichodmian chmielu). Słodowość

na poziomie od niskiego do średniego o chlebowym i zbożowym charakterze z możliwą

biszkoptową nutą, która nieco kontruje chmielowość. Smaki tostowe lub karmelowe są wadą. Estry

owocowe (raczej w kierunku żółtych owoców i cytrusów niż czerwonych owoców) na poziomie od

niskiego do średniego. Słodycz pochodząca od płytkiego odfermentowania do średnio niskiego

poziomu. Finisz półwytrawny. Średnio długi posmak o wyraźnie chmielowym charakterze.

Dopuszczalny alkohol do poziomu średnio niskiego, ale nigdy nie powinien być przeszkadzający.

Brak diacetylu. Podwyższona kwaśność jest wadą.

Goryczk

Goryczka chmielowa niska do średniej, dobrze zbalansowana kontrą słodową o lekko słodkawym

charakterze i silną owocowością pochodzącą zarówno od chmielu jak i z fermentacji. Może być

krótka lub średnio długa, dopuszczalne niskie zaleganie od dużej ilości chmielu, ale nie może być

drapiąca, szorstka lub paląca.

Odczucie w ustach

Pełnia od średnio niskiej do średnio wysokiej. Nagazowanie średnio niskie do średniego. Piwo

powinno być gładkie, kremowe, soczyste. Dopuszczalne niskie ściąganie od dużej ilości chmielu i

niskie rozgrzewanie alkoholowe w mocniejszych wersjach, ale najlepsze egzemplarze będą

pozbawione tych cech.

Komentarz

Styl ten wciąż ewoluuje, ale jest to piwo bardziej gładkie, zamglone, soczyste niż klasyczna np.

amerykańska IPA. W tym kontekście sformułowanie „soczyste” odnosi się do wizualnego wrażenia

soku owocowego lub spożywania świeżych, w pełni dojrzałych owoców. Ważnym elementem New

Zealand Hazy IPA jest jej pijalność. Mętność piwa pochodzi od sowitego chmielenia lub

niewielkiego dodatku słodów pszenicznych. Nigdy z zawiesiny drożdżowej, z obecności skrobi lub

innych technik. Piwo najczęściej nieprzezroczyste lub mocno zamglone. Niższa i niemal

nieodczuwalna goryczka w porównaniu np. do West Coast IPA. Ponadto duża ilość chmielu

dodanego na koniec gotowania oraz na cichą fermentację – wyłącznie odmiany o tropikalnych i

cytrusowych właściwościach pochodzących z Nowej Zelandii, które nadają piwu „soczysty”

charakter, z którego ten styl słynie.

Surowce i technologia

Skład i pH wody powinny zostać każdorazowo dobrane pod kątem projektowanej receptury.

Niemniej jednak sugeruje się użycie miękkiej, niskozmineralizowanej wody. Zaleca się trzymać

poniższych widełek:

- Ca (wapń) – 50-100 ppm

- Mg (magnez) – 0-30 ppm

- Na (sód) – 0-100 ppm

- Cl (chlorki) – 150-250 ppm

- SO4 (siarczany) – 50-100 ppm

- HCO3 (dwuwęglany) – 0-40 ppm

Poziomy chlorków i siarczanów to dwa najważniejsze minerały, na których należy się skupić. Zwróć

uwagę by stosunek między nimi wynosił od 2:1 do 3:1 na korzyść chlorków. Pomoże to zaokrąglić

piwo i pomoże uzyskać soczysty profil. Gdyby odwrócić te liczby, piwo stałoby się ostrzejsze i

bardziej chmielowe.

Kluczowym elementem zasypu jest słód pilzneński lub pale ale. Stanowią one z reguły większość

zasypu. Wskazana spora ilość słodowanego lub niesłodowanego owsa lub pszenicy i szczątkowa

ilość lub brak słodów karmelowych i specjalnych. Nowozelandzkie odmiany chmielu, o dużej

zawartości alfakwasów i olejków. Preferowane aromaty i smaki kojarzone z owocami tropikalnymi,

pestkowymi lub cytrusowymi. Szczep drożdży produkujący umiarkowaną ilość estrów owocowych.

Duża ilość chmielu dodanego podczas cichej fermentacji, aby podkreślić głębokość aromatu i smaku

chmielu nad goryczą. Biotransformacja olei chmielowych podczas fermentacji może nadać

owocowego charakteru.

Zacieranie infuzyjne, może być jednoetapowe lub sterowane temperaturowo. Przy zasypach

bogatych w surowce niesłodowane poleca się użyć znaczną ilość łuski gryczanej lub ryżowej dla

ułatwienia filtracji brzeczki. Czas gotowania standardowy, około 60 minut.