Niskoalkoholowy Lichtenhainer
Opis stylu
*UWAGA! W tej kategorii jako jedynej wymagana jest do dopuszczenia do konkursu
jedna butelka lub puszka więcej niż w pozostałych, czyli 5 x 0,5 litra lub 6 x 0,33 litra.
Piwa zostaną przebadane laboratoryjnie na zawartość alkoholu. Jeśli zgłoszone piwo nie
będzie spełniało warunków do 2% zawartości alkoholu zostanie zdyskwalifikowane, a
piwowar nie otrzyma metryczki.
Wygląd
Barwa piwa od słomkowej do jasnozłotej. Klarowne do lekko opalizującego.
Piana drobnopęcherzykowa, wysoka, biała i trwała.
Aromat
Najlepsze przykłady będą posiadały zbalansowany aromat, w którym wyczuwalne będą
aromaty wędzone, słodowe, kwaśne i owocowe, a żadna składowa nie będzie wyraźnie
dominować pozostałych. Aromaty wędzonki (kojarzące się z ogniskiem, wędlinami, powinny
być wyczuwalne na poziomie od niskiego do średnio niskiego, podobnie jak estry owocowe
kojarzące się z jabłkami, gruszkami i owocami cytrusowymi. Kwaśność powinna być
wyczuwalna na niskim lub średnio niskim poziomie i powinna przybierać czysty mlekowy
charakter. Słodowość powinna być obecna maksymalnie na niskim poziomie i kojarzyć się
ze zbożem i jasnym pieczywem. Brak aromatów chmielowych.
Smak
Balans po stronie czystej mlekowej kwaśności, kontrowanej ewentualnie w nieznacznym
stopniu odsłodową słodyczą. Wędzoność kojarząca się z ogniskiem, wędlinami, powinna być
wyczuwalna na poziomie od niskiego do średnio niskiego, podobnie jak czysta mlekowa
kwaśność. Estry owocowe (jabłko, gruszka, owoce cytrusowe) oraz słodowość (zbożowa,
jasne pieczywo) powinny być obecne na drugim planie, maksymalnie na poziomie niskim.
Brak posmaków chmielowych. Finisz wytrawny, od krótkiego do średnio długiego,
kwaśno-wędzony.
Goryczka
Niska, chmielowa, krótka.
Odczucie w ustach
Pełnia niska do średnio niskiej. Wysokie nagazowanie. Cierpkość i ściąganie obecne
maksymalnie na niskim poziomie.
Komentarz
Niskoalkoholowa, bardzo lekka wersja dymionego, kwaśnego, piwa górnej fermentacji.
Tak jak podobne style bardzo delikatnie chmielone, praktycznie tylko na goryczkę - należy
bardzo oszczędnie używać go w tej lekkiej wersji. Dzięki niskiej pełni, wysokiemu
odfermentowaniu i wysokiemu nagazowaniu ma orzeźwiający charakter.
Styl wywodzi się z Niemiec. Znane było już w XIX w. Jak podaje literatura, początkowo
produkowane tylko z wędzonego słodu jęczmiennego, ale od lat 30. XX w. zaczęto stosować
w zasypie słód pszeniczny, najpierw około 1/3, a potem 2/3 zasypu. Na początku stosowano
fermentację spontaniczną, którą zastąpiono drożdżami górnej fermentacji. Początkowo
brzeczki nie gotowało się, a jedynie dodawano do fermentacji bakterie kwasu mlekowego.
Surowce i technologia
Podstawowym surowcem jest wędzony słód jęczmienny, w drugiej kolejności do zasypu
stosuje się słód pszeniczny, którego udział wynosi od 30 do 50%. Niewielką część zasypu
może stanowić także słód monachijski lub wiedeński.
Silne i zdrowe drożdże górnej fermentacji produkujące małe ilości estrów owocowych.
Dobrze sprawdzą się tutaj drożdże dedykowane do Kolscha i Altbiera. Oprócz drożdży użyte
powinny zostać także bakterie kwasu mlekowego. Metoda kettle sour da najbardziej
przewidywalne i powtarzalne efekty.
Tradycyjne niemieckie odmiany chmielu. Przy tak niskim ekstrakcie chmielenie powinno być
dosłownie symboliczne.
Zacieranie tradycyjnie infuzyjne. Często we współczesnych recepturach spotkać można
informację, że gotowanie przebiega bardzo krótko np. 15-20 min.
—
2019-02-27: Maciej Piaszczyński – opracowanie opisu stylu (kompendiumpiwa.pl)
2025-06-06: Piotr Nowicki - dostosowanie opisu do wersji niskoalkoholowej
2025-06-08: Łukasz Wróblewski - recenzja i akceptacja KS