Polska Jedenastka
Opis stylu
Parametry
Ekstrakt początkowy: 10,5-11,5° Blg
Ekstrakt końcowy: 2,0-3,5° Blg
Zawartość alkoholu: 4-5% obj.
Goryczka: 25-40 IBU
Barwa: 5-10 EBC
Wygląd
Kolor jasnozłoty. Klarowne, choć dopuszczalne lekkie zamglenie, które może wynikać z chmielenia na zimno
lub braku filtracji piwa. Piana koloru białego, co najmniej średnio wysoka, trwała, drobnopęcherzykowa.
Aromat
Balans przesunięty w stronę chmielowości, słodowość powinna być na drugim planie. Na pierwszym planie
aromaty pochodzące od klasycznych, polskich chmieli na poziomie średnim do wysokiego o charakterze
ziołowym, kwiatowym lub korzennym, wspomaganym przez polskie chmiele nowofalowe w typie cytrusów,
owoców egzotycznych, gruszek, jabłek, żółtych owoców pestkowych, winogron na poziomie średnio niskim
do średniego. Aromat słodowy maksymalnie średnio niski o cechach jasnego pieczywa, zbożowych.
Dopuszczalne są aromaty siarkowe oraz estry na poziomie nie wyższym niż niski, jednak najlepsze
egzemplarze będą ich pozbawione. Obecność diacetylu czy DMS jest niedopuszczalna.
Smak
Balans przesunięty w stronę chmielowej goryczki, jedynie skontrowanej słodowością. Chmielowość od
klasycznych, polskich chmieli na poziomie średnim do wysokiego o charakterze ziołowym, kwiatowym lub
korzennym, wspomaganym przez polskie chmiele nowofalowe w typie cytrusów, owoców egzotycznych,
gruszek, jabłek, żółtych owoców pestkowych, winogron na poziomie średnio niskim do średniego.
Słodowość na maksymalnie średnio niskim poziomie o cechach jasnego pieczywa, zbożowych, powinna być
wyraźniej zaznaczona niż w aromacie. Siarkowość i estry także w smaku co najwyżej na poziomie niskim,
jednak najlepsze egzemplarze będą ich pozbawione. Łodygowość od chmielenia na zimno jest
nieprawidłowa. Posmak średnio długi, chmielowy. Finisz wytrawny do półwytrawnego. Obecność diacetylu
lub DMS jest w tym stylu niedopuszczalna.
Goryczka
Chmielowa, od średniej do średnio wysokiej. Krótka do średnio długiej Może nieco zalegać, ale powinna być
szlachetna, nigdy drażniąca, ściągająca czy łodygowa.
Odczucie w ustach
Pełnia niska do średnio niskiej. Powinno być rześkie, odświeżające, nigdy ciężkie czy mdłe. Nie powinno być
ściągające czy cierpkie od chmielu dodanego na zimno. Nasycenie średnie do średnio wysokiego.
Komentarz
Orzeźwiające, wytrawne, mocno chmielone piwo dolnej fermentacji. Od polskiego pilsa odróżnia je
nieznacznie niższy ekstrakt początkowy i zawartość alkoholu. Od pilsów niemieckich i czeskich wyróżnia je
inny profil chmielowy oraz dodatek chmielu na tzw. dry hopping, czyli chmielenie na zimno. Piwo ma za
zadanie uwypuklić zyskujące na popularności polskie chmiele, pozwalając piwowarom na ukazanie cech
zarówno klasycznych, jak i nowofalowych gatunków. Zachęca się wręcz do łączenia jednych z drugimi, by
uzyskać interesujące, nietuzinkowe rezultaty.
Surowce i technologia
Skład i pH wody powinny zostać każdorazowo dobrane pod kątem projektowanej receptury. Niemniej
jednak sugeruje się, na początek trzymanie się widełek dla niemieckiego pilsa:
- Ca (wapń) – 50-75 ppm
- Mg (magnez) – 0-30 ppm
- Na (sód) – 0-100 ppm
- Cl (chlorki) – 50-100 ppm
- SO4 (siarczany) – 50-150 ppm
- HCO3 (dwuwęglany) – 0-40 ppm
Podstawowym słodem, mogącym stanowić nawet 100% zasypu jest dobrej jakości słód pilzneński.
Dopuszcza się użycie innych słodów mających podbić nieco słodowość w piwie, czy wzmocnić pianę,
dopuszczalny jest także niewielki udział słodów karmelowych. Mieszanka polskich chmieli klasycznych i
nowofalowych, z przewagą tych pierwszych, aby owocowość stanowiła uzupełnienie profilu chmielowego.
Zalecane chmielenie na zimno, warto rozważyć także biotransformację. Oczywistym wyborem powinny być
czyste drożdże dolnej fermentacji.
—
2025-11-30: Łukasz Wróblewski - opracowanie opisu stylu na podstawie opisu Polskiego Pilsa